|
صبحونه به صرف سیگار و چای...
|
میونِ حرفا یکی اَ بچه ها پرسید
محمدرضا:کی باس بری ؟
کام رو تموم کردم و گفتم:نوزدهم!
محمدرضا:همین نوزدهم؟ ۳٬۲ رو دیگه؟
با سر جواب دادم آره!
پویان پرسید:کجا افتادی؟
با اَخم گفتم: اَ که هی باا٬اگه گذشتین یه دو کام سالم بیگیریم!
قلیون و دادم دستِ مسعود و ادامه دادم
:لشکر ۳۰ عملیاتیِ نیرو زِمینی!
چشاش گرد شد>گفت:ارتش؟؟؟
مسعود خندش گرفته بود٬گفت
مسعود:گاگول نیرو زمینی ارتشِ دیگه!
محمدرضا گفت:آموزشاش خیلی سخته!یه وقت نگی رزمی کار میکردی ها٬نگی دوره دیدی!
با خنده گفتم:عشقی حرفت اَ دم سوخته٬تو دفترچه زدم!
محمد رضا یه نمه نیگام کرد٬تا رفت حرف بزنه پویان با هیجان گفت
پویان:دیوونه میبرنت دوره ی تکاوری!!!میدونی چه پدری ازتون در میارن؟
یه نگاه به مسعود کردم و گفتم
:باز این داره غار غار میکنه ها!
مسعود که بیشتر اَ حرفِ من اَ حرف اون خندش گرفته بود شروع کرد به تعریفِ تمرینایی که میکردیم و آموزشامون و...
خسرو که طبق معمول تنها رو میزِ کناریِ ما نشسته بود و چایی میخورد بم چشمک زد و سرشو تکون داد
گفتم:چاکریم آ.خوسرو!
محمد رضا گفت:اَ بسیج مسیج نمتونستی کسری بگیری؟یا یه کاری کنی بیوفتی سپاه که آسون تره؟
چپ نیگاش کردم!خودش فهمید چی گفته و حرفو عوض کرد...
محمدرضا:سختِِ ولی میگذره٬زود عادت میکنی!
گفتم:سخت که مرد بودنه!ایناش سخت نی٬ولی دلتنگی آدمو میپُکونه!
مسعود حرف با پویان رو برید و پرید تو حرفم
مسعود:تو و دلتنگی!!؟نه جونِ من تو دلت برا کسی تنگ میشه؟
گفتم:دیگه دیگه...
مسعود:بابا خوش به حال هرکی که هس!من بعد این ۵ ۶ سال رفاقت هنو یاد ندارم یه بار اَ تو احساسات دیده باشم٬چه برسه به اینکه دلت تنگ شه!
رفتم سیگارم و روشن کنم که مسعود گفت:اسنوکر بزنیم؟
گفتمش:جیگر داری پیرامید بچینیم!
با خنده گفت:پیرامید که تو منو میبری٬حال نمیده!همون اسنوکر بازی کنیم که من ببرم!
اَ حرفش خندم گرف٬سیگارمو گذشتم پشت گوشم و گفتم بریم!
با محمدرضا و خسرو و مجی دست دادم٬به پویان که رسیدم دیدم هنو اَ تعریفای مسعود هنگه!
پ.ن:دیگه دیگه...
پ.ن۱:در دایره ی قسمت٬ما نقطه ی پرگاریم لطف آنچه تو اندیشی٬حکم آنکه تو فرمایی...
فندکمو وا میکنم و میبندم.روشنش کردم٬میخِ آتیشِ روش شدم.تو ذهنم همه چی مرور میشه...
خاطراتِ تلخِ تلخ!سرنوشتِ تلخ!رگه ی تلخی...!قفلم رو شعله ی فندک٬تو بن بست های ذهنم قدم میزنم٬با علامتهای سوالم یقه به یقه میشم...ساکتم٬اما پُرم...
نگاهِ بُطرم کردم٬تو دلم گفتم حیف که...
فندکُ بستم و پا شدم.با قدمای سنگین رفتم جلو آینه.روش و خاک گرفته...
تصویر سیاهو سفید خودمو توش به زحمت میدیدم.رفتم جلوتر٬چند دقیقه مات و بی حرکت به خودم خیره بودم...
با نیشخند گفتم:دیگه اَ قیافِتم خستگی و تلخی پیداست...قدیما حداقل ظاهرت خوب بود...
برگشتمو سرِ جام نشستم و پاهامو گذاشتم رو میز.آهنگو عوض کردم تا بقیه ی حرفارو فرهاد بگه...میبینم صورتمو تو آینه...
پاکتِ سیگارو اَ رو میز برداشتم...
"سیه جامه"
پ.ن:شرابِ تلخ میخواهم که مرد افکن بود زورش...
پ.ن۱:این اولین(و احتمالا آخرین) عکسیه که اَ خودم گذاشتم!
و چه خطِ خاکستریِ مواجی٬
میرود٬
از دستانم تا خدا...
لبخندِ تلخم خِفت میکند همگراییِ لبانم/
گاهی...
"سیه جامه"
پ.ن:هی فلانی٬زندگی شاید همین باشد...
چن بار اهنگو گوش کردم٬خودمو مرور کردم...تلخ تر اَ قبل شدم٬و شکسته تر!
رفتم تو فکر...
تهش به یه فرضیه ی تازه اثبات شده رسیدم
امسال نه با عیدی٬نه با بوی توپ٬نه کاغذ رنگی٬نه همه ی اونایی که فرهاد بزرگ گفته خستگیم در نمیره!
سرمو تکون دادم و با نیشخند فندکمو گرفتم دمِ سیگارم...
پ.ن:سام علکم!امیدوارم سال ۹۰ برا رفقا سال خوبی باشه!برا ما که هنو نیومده بویِ بدش رسید!گِمون نکنم همچی خوب بیفته به ما!عیدتونم مبارک٬ما که چند سالی میشه تو زمستون گیر کردیم...عید مید ن.گ!پاینده باشین!
پ.ن.۱:می خور که هرکه اخر کار جهان بدید از غم سبک برآمد و رطل گران گرفت...
با آخرین و تلخ ترین سیگاری که با یادت کِشیدم٫
به تَهِ کفشم میسپارم...
تو لِه شدی٫درست زیرِ پاهای عقلم
پایانِ داستانِ این حماقت عاشقانه
سیگارِ "خودم" را روشن میکنم و با قدمهای سنگینم از نعش تو دور میشوم...
"سیه جامه"
پ.ن:...
پ.ن۱:دیرو دومین سالگرد داش رضا بود...چه غریبونه...
پ.ن.۲:هه...
به هم اغوشی و بوسه٬به حسٍ هوس به کش مکش ها٬به بحث های عبث
به خنده ها و گریه های بی اختیار تو به نگاه های خیره ات٬به چشمان خمار تو
به دوری٬به خستگی٬و پنهان های تو به ترس ٬ به جنون ٬ و ناگهان های تو
به نگاه های سرد و اخم های من به ردٍ تیغ و چاقو ٬ به زخم های من
به سرفه٬به لخته خون های غی شده ام به خلوت کوچه های نیمه شب طی شده ام
به سر کشیدن پیکٍ پر ٬ به سوز به تلخیٍ اخرین سیگار ٬ قبلٍ روز
قسم به همین های من و همان های تو که...
"سیه جامه"
پ.ن:زین اتش نهفته که در سینه ی من است خورشید شعله ایست که در اسمان گرفت
پ.ن۱:...
و کسی نیست
که یکباره ز روحش خبری یاد کند٬
و همه قربانی افت بی سم زمانند
کاش میشد
که کمی با خدا گپ بزنم گه گاهی
و کمی ارامش
از دکان مرد بقال٬که همه مانده دو چشمش به راه سکه ای٬
بخرم باز...
روح من سایه ای از جنس یخ است و
طلاطم دارد.
آه...ای کاش میشد قفسی از دلخوشی ها داشتم٬
و به آزادی دگر٬
در اسمان غم زدگی ها پر نمیزدم٬
و مرا دانه ای از جنس خدا میدادند...
"سیه جامه"
پ.ن: اسوده بر کنار چو پرگار میشدم دوران چو نقطه عاقبتم در میان گرفت...
گفتمش:تا نگفتم حرف نمیزنی!
گفت:باشه دااش!!
رفتیم تو.یارو گفت گوشیاتونو بدین.گوشیمو خاموش کردمو انداختم رو دفترش٬
گفتم:بیا استوار!
امیرم گوشیشو داد!راهرو رو میرفتیم جلو و با هر قدم عصبی تر میشدم.به این فک میکردم که بازم باس با این جماعت مفت خور بیشرف سرو کله بزنم.صحنه های گذشته جلو چشم میومد؛شبای بازداشتگا/تفتیش تو پارک/تو دادگستری برا کار مجید٬درگیری لفضی با بازپرس شماره ی ۴ و دستبند و.../خراب شدن یه تفریح سالم واس درگیری با یه اشخورِ جوجه خ..ه مال و تا ۴ صبح نشستن دم کلانتری۱۱ واس در اوردن رفیقمون که درگیریو شروع کرد٬اخرشم باتوم خوردن امیر ا رییس کلانتری!/و تمام خاطرات ت.خ.م.ی که ا کلان جماعت داشتم...ا یه گاگول(که ا قیافِ مسخرش تابیل بود که ا پشت کوه اومده) که داشت تو ساعت کاری برا خودش تو راهروی کلانتری قدم میزدو حال میکرد پرسیدم
:ستوان برا نومه ی ازادی کجا باس بریم؟
با دست پله هارو نشون داد.با خنده گفتم
:اها٬قدمتو بزن!
پله ها رو رفتیم بالا.یه جماعت نشسته بودن و منتظر بودن یکی بیاد و به دردشون برسه!فهمیدم مام باس بریم را دستِ اونا٬چون پشت میز معاون کسی نبود.نشستیم...ساکت و فکری بودم.امیر بعد نیم ساعت گفت
امیر:داشی به چی فک میکنی!؟
گفتم:به اینکه چه خوب بود تو کلانتری سیگار کشیدن ازاد بود!
با هم خندیدم!گفت
امیر:گذشته ا شوخی بگو!
:نیگاه این همه ادم میکنم٬به این فک میکنم که...
همزمان اغای معاون اومد و حرفم ناتموم موند!
پروند ه و مدارکو گرفتمو رفتم قاطی جماعتی که تو دو سوت یه صف گنده راه انداخته بودن.بالاخره نوبت ما شد٬اغای معاون که ا کار ۱۰دقیقه اش٬اونم بعد یه ساعت پیچوندن کار تو ساعت کاریش خسته و کلافه شده بود خواست بره تو پیچ که نمیشه و مدارکت اشکل داره و اره و اینا!هر فنی سوار کرد بدلشو زدم تا اینکه نومه رو امضا کرد و نومه ی درخواست تایید ا رییس و نوشت!رفتیم تو اتاق رییس٬یه بیچاره داش با رییس حرف میزد.با نگاه خستش که پر ا درد و التماس بود خیره شد تو چشای اغای رییس(سروان مظ...ی)و گفت:جناب سروان ندارم که جریمشو بدم٬این موتور عصای دستمه٬باهاش میرم سر کار.میشه بزرگواری کنین امضا کنین؟...و اغای رییس کلانتری با یه ریشخند نگاهشو ا مرد بیچاره جدا کردو به ما گفت:شما چی میخواین؟؟مرد بقضشو به سختی قورت داد و مدارکشو برداشت و ا اتاق رفت بیرون...
نومه رو دادم بهش٬یه نیگا انداخت و گفت با موتور سنگین میاین تو خیابون؟
گفتم:موتور مجوز پیست داره باا٬فقط همراش نبوده!
یهو بم خیره شد و داش چهرمو میپایید
گفتم:ها؟؟
گفت:هنوزم قمه میکشی؟
تازه گرارو گرفتم که چرا انقده شناس میزنه بیناموس!یادم اومد که تو داستان خیابون.ش. خود عمه ننش بود که سربازاشو فرستاد عقبمون٬که بعد کلی دویدن و کوچه پس کوچه کردن تونستیم فرِشون بدیم!
گفتم:حکمش سنگین شده٬ولی اگه بیارزه اره!
گفت شناختیم؟
گفتم:الان اره!درجه ی جدید مبارک!
...خلاصه بعد کلی کلنجار اغای رییس نومه ی ازادی و تایید کرد!امیر با یه سرباز رفت سمت پارکینگ تا موتورو بگیره.ا کلانتری زدم بیرون و رفتم اونطرف خیابون٬سیگارمو روشن کردم.مخم داشت میترکید...
پ.ن:میدونم٬تا حالا این رقم پست نداشتم!اما یه بیانی توشه٬نقلِ مفت نی!هر چند یحتمل خیلیا نمتونن باش ارتباط برقرار کنن و تا عمقش برن.اگه جز این خیلیایی جدی نگیر رفیق!
درد یک مرد٬
رازی که با خدا هم نگفته است...
دردی
میان لایه های نگاه سرد کسی٬
که در کند و کاو ان شبهاست نخفته است...!
"سیه جامه"
من تماشاگر چشم نمناک فلک
مردم در حال عبور را مینگرم٬
...برخی خیس از شوق
...برخی خیس از فقر
...برخی رفته به جنگ لشکر قطره های باران با چتر.
برخی گرم سخن٬رفته در بستر لبخند به عیش...
برخی یخ زده از گرمی فکر...
برخی شعله ور از سردی اه...
می بینم همچنان:
رفت و امد "به حرف انسان ها"٬
همچو روزهای عمر.
و من٬
با نهانی پر ز درد
با گلویی پر ز اه
....عزم یک عادت دیرین دارم/
"سیه جامه"
پ.ن:خودمم نمدونم چرا بعد اینهمه مدت پست گذاشتم!به هر حال٬سام علکم!
بوي عيدي، بوي توپ، بوي کاغذرنگي،
بوي تند ماهيدودي وسط سفرهي نو،
بوي ياس جانماز ترمهي مادربزرگ...
با اينا زمستونو سر ميکنم،
با اينا خستگیمو در ميکنم!
شادي شکستن قلک پول،
وحشت کم شدن سکهي عيدي از شمردن زياد،
بوي اسکناس تانخوردهي لاي کتاب...
با اينا زمستونو سر ميکنم،
با اينا خستگيمو در ميکنم!
فکر قاشق زدن يه دختر چادرسياه،
شوق يک خيز بلند از روي بتههاي نور،
برق کفش جفت شده تو گنجهها...
با اينا زمستونو سر ميکنم،
با اينا خستگيمو در ميکنم!
عشق يک ستاره ساختن با دولک،
ترس ناتموم گذاشتن جريمههاي عيد مدرسه،
بوي گل محمدي که خشک شده لاي کتاب،
با اينا زمستونو سر ميکنم،
با اينا خستگيمو در ميکنم!
بوي باغچه، بوي حوض، عطر خوب نذري،
شب جمعه پي فانوس توي کوچه گم شدن،
توي جوي لاجوردي هوس يه آبتني،
با اينا زمستونو سر ميکنم،
با اينا خستگيمو در ميکنم...!
تا خودت باشی و خودم!
سیگارمو میندازم رو زمین.استه استه میام سمتت.ا زیر چشام دزدکی میپامت.
با نفس خسته و صدای گرفتم اروم میگمت:سام علکم بامرام!
تو هیچی نمیگی٬فقط نیگام میکنی و میخندی...
ابرومو میندازم بالا و میگم:علیکش واجبه ها مشتی!
تو فقط نیگام میکنی و میخندی...
سیگارمو روشن میکنم٬زیر لب بت میگم:بینم چطو روت میشه بخندی؟
جدی چه رقمه میتونی این تیرپ برا خودت حال کنی؟
تا دو دقیقه پیش این همه ادم داشتن اینجا گریه میکردنا!
البت حقم داری...منم اگه مثل تو یه سال بود که این فنتی پیچیده بودم
به همه چی٬الان میخندیدم خوب!
فقط نیگام میکنی و میخندی...
ا سیگارم یه پک سنگین میزنم٬هر چند سرفه ها امون حرف زدنم نمیده٬اروم و بریده
بریده میگم:خوب اخه بی معرفت حساب دل مارو نکردی؟
حساب تنهایی مارو نکردی؟
نیگام میکنی٬میخندی...
شاخه گل مریمی که تو دستمه رو میزارم رو سنگ...رو سنگ قبرت. ا سیگارم کام
میگیرم.اروم قاب عکستو بر میدارم و صورت ماهتو میبوسم!
میون خس خس نفسام زیر لب میگم: دااشم یه سال گذشت٬سالگرد هم پیالگیت با
اوس کریم مبارک " دااش رضا"....!
نیگام میکنی...
با خنده میگم:دادا منتظر باش٬اومدنم دیر نی...کم کمک باس اماده بشم...!
میخندی...
متن از "سیه جامه"
با تن سرد پیراهن تیره ی من.
و مرا برد به جایی که سیاهی میدرخشید/
و در انجا مردم٬با قایق روی مرداب عشق را مینوردیدند
و
تا خدا لذت بود...
و گل گوشتخوار را بوئیدنی نبود/
من کمی گنگ به اطراف جنون مینگریستم گاهی٬
و میدیدم
چناری که شده عاشق جفت بلبل همصحبتش...!!!!
من زمین را صاف و زیبا دیدم٬
اسمان را پر ابر٬اما روشن و پر امید.
و
نگاهی کردم انور خاطره را...
صورتم سرد و به ارامش عمیقی زنجیر شدم/
میدیدم انجا هرکه با زبان شیوه ی خود نمازی میگذاشت٬و چه زیبا میشد.
...و
خدا رفیق همه شان بود٬
...نه هراسی و نه ترسی
و نه حتی...
او خدا بود اری٬در گوش من گفت:
اندکی راحت باش٬خسته ای٬تازه امدی از شهر سنگ...
پاهیت عزیزم اگر میخواهی دراز کن...!!
"سیه جامه"
قراره فردا بچه ها برن...
هرکی اهلش بود نشس سر سفره!شرابو سال اول دانشجوییشون گذاشته بودن تا شب وداع...
پیک پشت پیک٬سلام رو سلام!یکی میداد واسه رفقا٬یکی میداد واسه جمع٬یکی با بغض یکی با خنده!خط خط رفیقا بود٬اخه قرار جدایی رفیقا بود.ساکت بودم و باهاشون میرفتم!
وقت میگذشت٬بین پیکا پر بود از زدن و خوندن٬خاطره گفتن٬درد دل کردن٬بقض٬بگو بخند٬دلقک بازی٬رقص و اره و اینا...و سکوت...
یواش یواش پیکا برمیگشت٬مونده بودیم چهار پنج نفر٬پیک اخر بود!
صادق گفت:نشنیدم لفظ بدی!
گفتم:دکتر ما تو رکابیم٬بچه ها هستن!
لاله گفت:ده صبح فردا جز علی هممون داریم میریم.معلوم نیس دفعه ی بعد کی همینجوری جمع شیم!شاید خیلیامون دوباره همو ببینیم٬شاید بعضیامون رو حساب همشهری بودن با هم بمونیم٬اما این جمع معلوم نی.....
یاشا شروع کرد ریختن.میدونست عادت دارم اخری پر باشه!پیک و دست گرفتم٬بام اومدن.نیگاه بچه ها کردم٬اهمو قاطی نفسم انداختم بیرون و گفتم:یاد رفقا و هم پیاله هایی که دیکه نیستن بینمون!
صدا اومد نوش!رفتیم بالا!سرم که اومد پایین نیگاهم به نیگاه نیما افتاد٬گرارو گرفته بود٬اشک تو چشاش حلقه شده بود.
دیدم بچه ها دارن میرن تو لک.گفتم:بیخیال با!!خوش باشین اخرین شبو!
دلم برا رضا پر کشیده بود.شیش ماهی میشه که دیگه نی!پاکت سیگارمو برداشتم و رفتم رو ایوون.نشستم رو صندلی٬یه دونه روشن کردم و نگاهمو دوختم به اسمون.دل خونم هواشو کرده بود.نیگاه ابرا میکردمو تو دلم با رضا حرف میزدم.پشت به پشت سیگارا دود میشد.تو حال خودم بودم.گاهی صدا خنده بچه ها میاومد٬گاهی صدا ضبط زیاد میشد٬گذاری چهار چهارم گیتار...
یه دست رو شونم احساس کردم٬
گفتم:جونم داش نیما؟
گفت:دیدی!حالا ما هی میگیم تو پشت سرتم چش داره تو میگی مگه توهم زدین؟!
خندم گرفت!
گفت:میفهممت٬حال منم وقتی یادش کردی همین بود٬اما بکش بیرون!امشبو خوش باشیم٬جون من!
گفتم:نه با٬چیزی نی٬برو میام!
گفت:ایول!
نیگاه اسمون میکردم٬نفهمیدم کی ابرا رفتن کنار و ماه پیدا شد.گفتم تو چی میگی با!دیگه صحبتت نی!
یکم بعد ابرا دوباره روشو گرفتن.گفتم اها٬حالا شد!
چشامو بستم.
یکی ا پشت دستاشو انداخت دور گردنم.خندیدم.می سا بود.
گفت:اکو...
گفتم:جونم<؟
گفت:ناراحتم٬دلم گرفته!
گفتم: چرا؟
گفت:لاله٬محمد٬امیر٬نیلو٬نادر٬همشون فردا میرن!
گفتم:تا ابد که قرار نبود دانشجو بمونن٬باس برن پی زندگیشون دیگه!
بلند شدم و گفتم:بریم تو؟
بغلم کرد٬گفت:کاش عاشقم بشی!
سکوت کردم.صورتشو اورد نزدیک صورتم...
رفتیم تو پیش بچه ها!
کرده ام خو به تنهایی و با خود بودن لحظاتم دیگر هیچ به یاد یاران نمیشود
ز سرمای زمستان دلم یخ زده است سالی چند گذشته اما بهاران نمیشود
مستم ز سبوی غم دیرینه ی خود تا هنوز دل مجروحم را حاجت غمخواران نمیشود
چو صلابت و غرورم همه سرمایه ام است سکه ای حتی ز ان خرج دلداران نمیشود
عطش گرفته وجود اهوی زخمی این دشت هیهات به غیرت به سر جویباران نمیشود
ای چرخ چه مرامیست تورا که دراین بین چه گلستانها که به جور تو شوره زاران نمیشود
سیه جامه سبویت مشکن لیک مرد باش
که بهشت تنها قسمت پرهیزگاران نمیشود
"سیه جامه"
بازم جای خودمنشستم٬گوشه ی خلوت پارک ٬نزدیک حوض!بگی نگی شلوغه امشب!هوا خنکه.جونیه واس خودش یه نمه نیگاه دورو برم کردم.یه دختر بچه اوشگله دو سه ساله داشت میدویید واسخودش٬بلند بلند جیغ میزد٬قه قه میخندید و میدویید!نیگاه پاهاش کردم که بشون پوشک بسته بودن. از قدم برداشتنش معلوم بود تازه را افتاده...
سیگارمو روشن کردم و خیره شدم به روبروم.رفتم تو فکر...
...یه صدای ی نازک و دلنشین گفت:نچ نچ نچ!!!
سرم به طرف صداهه برگش٬خاکه ی سیگارم که داشت همینجوری قد میکشید ریخت زمین!یه پسر کوچولو و اوشگل بود٬خندیدم!با صدای بچگونه و بریده بریده گفت:
ای بیتربیت٬مامانیت میدونه سیگار میکشی؟
نگاه چشاش کردم!
اروم گفتم: مادر...
گفت:نمیدونه نه؟
سیگارمو انداختم تو چمنا٬
گفتم:کوچول اسمت چیه؟ها عمو؟
گفت:تو سیگار میکشی٬من باهات حرف نمیزنم!
گفتم:حالا که نمیکشم بلا!
یکم سرشو خاروند٬قياف ش بانمك شده بود!
گفت:باشه باهات حرف ميزنم!
گفتم:نگفتي اسمتو!!
گفت:راس بگم؟
گفتم:مگه مامانت بهت نگفته دروغ چقد بده؟من ز دروغ و دروغگو خيلي بدم مياد!
با خنده گفت:عارف!
گفتم اسم قشنگي داري اقا عارف
گفت اسم تو چيه؟
گفتم اكو!
نيگاهش ميكردم٬منو ياد يكي منداخت٬اره٬امير علي!!!
گفتم:تو خيلي شبيه امير علي مني!
گفت:كيه؟
گفتم:حالا!
گفت:ازت خوشم مياد
يه زن اومدو با عصبانيت بدون اينكه بهم توجهي كنه دستشو گرفتو كشون كشون بردش!نيگاهم ازش جدا نميشد٬برام دست تكون داد...
يه قلپ اب خوردم٬ سرمو با خنده تكون دادم و يه سيگار ديگه روشن كردم!فكرك مشغول اميرعلي بود.يكي داشت با صداي بلند ميگفت:گل مريم دارممممم!چقد صداش اشنا بود!دنبال صدا گشتم٬اااااا...اينكه جاويده!!!!!صداش كردم:جاوييييييييد!جاويد!!!!روشو برگردوند به سمتم٬شناختم٬با خنده اومد طرفم.سلام كرد.
گفتم:عليك سلام مرد.
خنديد.دستمو بردم طرفش٬
گفتم:چطوري رفيق؟
گفت:خوبم
گفتم:اينجا چيكا ميكني؟
گفت:تابستونا ميام اينجا خونه ي مامانبزرگم٬پشت همين پاركست.با خودم گفتم شبا بيام اينجا گل بفروشم!از بيكاري كه بهتره!
گفتم:باريك الله!كارنومه گرفتي؟
گفت:اره...۶۰/۱۸شدم!چرا تنها نشستي اينجا؟
با لبخند گفتم:من هر شب تنها ميام اينجا
گفت:چرا تنها؟
گفتم:مگه تنهايي چشه؟
گفت:چرا با خانومت نمياي؟
گفتم:اقاي خوشحواس اولا اون اينجا ني٬ديمن ديكه تو زندگيم ني!!!
با بهت گفت چرا؟؟؟؟؟جدا شدين؟طلاقش دادي؟؟
خنديدم٬گفتم:يه جورايي!
گفت:اخه واس چي؟
گقتم: چون لياقتش همين بود!
گفت:توكه خيلي دوسش داشتي٬هميشه وقتي برا كار ميومدي...ازم گل ميخريدي براش.
گفتم:اره من دوسش داشتم اما اون نه!!البت خيلي وقت پيش ميدونستم
گفت:اگه دوسش داشتي بيخيالش نميشدي!
نيگاهش كردم و گفتم:بي قبولم داش!!بزرگتر كه بشي گرارو ميگيري!
گفت:يعني چي؟
گفتم:الان اگه بگم نميتوني خوب درك كني٬تو كتت نميره٬اما يه چي ميگت خاطرت بمونه:ميگن باس واس كسي بميري كه واست طب كنه"ا من بپرسي ميگم:ادم عاقل واس كسي طب ميكنه كه واسش بميره!!
گفت:الان خيلي ناراحتي؟
خندم گرفت.گفتم:چرا باس ناراحت باشم پسري؟؟
گفت:خوب زنت بوده
گفتم:خدارو شكر كه نشده
گفت:يعني زنت نبود؟
گفتم:بنا بود بشه.
يه كام از سيگارم گرفتم و گفتم :بكشيم بيرون ا اين نقل!مثل هميشه ۲تا سرحالشو سوا كن
گفت:دوتا؟تو هميشه ۲ شاخه ميگرفتي٬يكيشو هديه ميدادي به خودم ٬يكيم برا خانومت٬ببخشيد خانوم سابقت!الان چرا ۲تا؟
گفتم:يكيش مثل هميشه برا تو٬يكيشم برا خودم خوب!!
خنديد٬يه شاخه داد دستم گفت:هديه به تو
تو دلم گفتم"افرين به معرفتت٬به فهمت!!"
خنديدم و گفتم:به گوشه ي جمالت!
گفت:از حرف زدنت خوشم مياد!
گفتم:مگه چطوري حرف ميزنم!؟
گفت:مثل لوتيا!
با خنده گفتم:برو با٬ما كجا لوتيا كجا!بستني مهمون من٬عشق است؟
گفت:عشق است!!!
نقلی از ورای دل...برای قلب بزرگ مردان و...!!!
پروفایل مدیر وبلاگ
پست الکترونیک
آرشیو وبلاگ
عناوین مطالب وبلاگ
پیوندهای روزانه
افتاب
آرشیو پیوندهای روزانه
نوشته های پیشین
اردیبهشت 1390
فروردین 1390
اسفند 1389
بهمن 1389
دی 1389
اسفند 1388
مرداد 1388
پیوندها
از تو تا تو کلی فاصله ست!چگونه نزدیک شوم
نیلوفرانه بودن سخته
افتاب
دغدغه های دختری 17 ساله
غزال
تنها شده
بگذارید این وطن دوباره وطن شود
قهوه ی تلخ
خط خطی
اوا فيروزي عزيز
سايه سار
فيروزه مرادي
ملودي عشق
طراحی وب سایت
رازهای قلب خستم...
داستانهای سیندرلا (ویولت)
زندگی یعنی دوستی با خدا (افرینش)
khakestari/fatimaie aziz
BLOGFA.COM